Dammen en politieke spanning

Er is een flink gat gevallen sinds het laatste bericht. In dat gat is er van alles gebeurd dat het vermelden niet waard is. Kinderen eten en slapen, en gaan naar het toilet en naar school. Daarover is voldoende modern sociaal mediaals beschikbaar. Als u de verrichting op damgebied had willen volgen of u alsnog bij zou willen lezen, mag ik u dan verwijzen naar Elisabeths facebookpagina? En zie ook vooral de titel van dit blog. Die heeft een betekenisvolle wijziging ondergaan.

Om een lang verhaal kort te maken wil ik u trakteren op het fotoverslag hieronder. Eigenlijk is tekst hier ook overbodig omdat alles precies hetzelfde is als bij alle andere grote toernooien die vooral Elisabeth tot nu toe speelde. Heel opmerkelijk. Niet dat we er blasé van worden hoor. Het repetitive is echt heel sterk. Zie maar eens: ze mochten allebei naar een groot internationaal toernooi, het wereldkampioenschap in dit geval. Dat werd gespeeld in Izmir in Turkije. We gingen in het vliegtuig. Er was een oude bus om ons naar onze verblijfplaats te brengen. Hier was overigens de bewaking wel nieuw. Buiten was een agent, en binnen de geruststellende blik van Ataturk zelf. We aten en sliepen na aankomst, om wakker te worden in een waar vakantieparadijs. De ochtend verliep rustig, op een optreden van teamchef Rik na. Toen was er een mooie openingsceremonie. En nu dammen ze. Ze hebben allebei een sterke tegenstander uit Rusland. Vader doodt de tijd met stukjes schrijven en het aaien van zwerfdieren.

Er is nog een overeenkomst met de andere toernooien, maar die kan ik hier niet te gemakkelijk afdoen. Dat is het feit dat we opnieuw dammen in een land dat op zijn minst politiek onrustig te noemen is. En dat de meeste deelnemers hier, net als de beste dammers ter wereld overigens, afkomstig zijn uit min of meer dictatoriaal bestuurde landen als Rusland, China en Wit-Rusland. En uit Nederland. Wat zou dat betekenen? Dat dammen en politiek met elkaar te maken hebben? Of zegt het iets over de manier waarop wij zelf geregeerd worden? Heb ik iets gemist?

Oeps. De internetverbinding is hier op het moment te traag om plaatjes in te voegen. Met excuses dient u het te doen met de tekst. Misschien kunnen de foto’s van eerdere reizen voorlopig dienen als illustratie? Hopelijk later meer.

 

Advertenties

Achterblijvers

Zoals sommigen van u vast hebben opgemerkt, is Elisabeth opnieuw ver weg aan het dammen. In Tallinn, net als vorig jaar. Dat gaat tot nu toe best goed. Met twee overwinningen, drie nederlagen en twee remises staat ze tot nu toe maar een puntje onder nul, zoals dat in sporttermen heet. Op dit moment speelt ze de achtste ronde, tegen de Estse Berit Antoi, een oude bekende.

Het toernooi en Elisabeths belevenissen zijn op allerlei plekken en manieren te volgen – dat kan bijvoorbeeld hier, hier, hier en hier – maar hier is het tot nu toe stil gebleven. Dat is al lang niet meer uit schaamte of boete, ook niet enkel uit luiheid, en al helemaal niet uit desinteresse. Nee. Dat is omdat Elisabeth alleen naar Tallinn is gegaan. Niet echt alleen natuurlijk, maar zo mag je dat noemen als je als elfjarige – ze vertrok nota bene op haar verjaardag – zonder vader en moeder op reis gaat. Uw verslaggever is toegetreden tot de achterblijvers, en heeft daarom gewoon niet zo veel te vertellen. Ik zal u kort bijpraten, opdat u weet hoe het allemaal zo gekomen is.

De geheime selectiedag uit het laatste bericht doorstond ze met glans, en mede daardoor traint ze sindsdien meer dan ooit. Met Alex Mathijsen, Heike Verheul en Ester van Muijen in centrale trainingsgroepen, thuis met Brenda, en sinds februari ook regelmatig met Nick. Of het daardoor komt is natuurlijk de vraag, maar het is onmiskenbaar dat ze beter en beter is gaan dammen. Zo goed dat ze, ondanks het feit dat ze met ingang van dit jaar gedwongen door de voortgang der tijd – jaja, philosophie – tot  een nieuwe leeftijdscategorie moest toetreden – ze is nu pupil – toch de finale van het Nederlands Kampioenschap algemeen behaalde, en bij het NK Pupillen voor meisjes zowaar derde werd.

Prachtig natuurlijk, maar dat betekende wel dat ze opnieuw aan de Europese en de wereldkampioenschappen mocht deelnemen. En daar hadden we niet op gerekend. Of eigenlijk was het onmogelijk, om meerdere redenen van praktische aard. Het arme kind was teleurgesteld, maar uiterst begripvol. En dat was het. Dachten we.

Want eerst meldde zich Jan Ekke de Vries, de vader van Nicole met dezelfde achternaam, beiden dammers. Hij heeft naast Nicole al wel een tweede dochter, maar wilde desondanks Elisabeth wel meenemen. En daar was ineens ook Nynke, onze eigen Nynke Oele, van Oele Producties uit Groningen! Zij had wel zin in een weekje weg. En misschien ook wel in een nieuwe hobby. Wie zal het zeggen.

Hoe het ook zij, Elisabeth is daar, met Nynke, Nicole en Jan Ekke, en wij, Gerard, Henrike en Flip, zijn hier. En hoewel dat soms best lastig is, houden we ons gemiddeld genomen goed. Niet helemaal, want toen Gerard maandag jarig was, was dat aan beide zijden toch ineens een beetje verdrietig, maar gelukkig was er ook bezoek, waaronder Djuni. En verder hebben we genoeg te doen. We volgen het zo goed en zo kwaad als het gaat – vooral via Elisabeths facebook, door Nynke aldaar onderhouden. Henrike werkt al weer wat, Henk sleutelt aan Gerard en Gerard damt met Henk, of skate met Jacek, Guuf slaapt onder Robbies goedkeurende blik, en wat Flip doet weet niemand. Hieronder wat plaatjes, ook voor Elisabeth en Nynke. Het gaat goed met ons, hoor! Ook met Titus en de kippen.

Djuni en Gerard

Henk damt met Gerard

Guuf en Robbie

Ondertussen lijkt Nynke zich heel aardig te weren daar, in die suffe heksenketel van saaie spanning en trage snelheid, of wat voor paradox ook maar het best van toepassing is. We zijn benieuwd met wat voor verhalen ze thuiskomt.

Wij melden ons vanuit Groningen als er ook echt wat te melden is. Maar erg vaak zal dat niet zijn. Mogen we nog wel even de groeten doen? Aan Hasan, Berke, Marieke, Rob, Akosh, Jan Ekke, Nicole, Tamar, Rik, Alex, Ester, Danny, Suzanne, Wouter, de grote stoere jongens en alle anderen die we vergeten maar die een groet wel verdienen? Heel veel succes met jullie programma! Jullie zijn goed!

Tot slot dammen en alweer een bekentenis

Inmiddels al weer ruim een week thuis heeft het leven zijn gang hernomen. Elisabeth slaapt in haar eigen bed, speelt viool, voetbal en met Amalia, gaat naar school en pest Guus, Robbie en Gerard. En ze damt, want dat hoort ook nog steeds tot de normale orde. Woensdag stond Brenda al weer op de stoep, alsof er niets aan de hand was, voor de wekelijkse training. Zaterdag waren we in Huissen om mee te doen aan een geheime selectieprocedure voor een landelijke trainingsgroep.

Selectiedag CPT

En zondag kwam Nick om het WK met haar na te bespreken. Hij was behoorlijk complimenteus. Elisabeth had in zijn ogen in alle negen partijen in Tallinn sterk geopend. Maar hij was ook kritisch, want er ging na de opening af en toe best een hoop mis. Een deel daarvan was tot vreugde van Elisabeth vrij gemakkelijk te ondervangen. Zo valt er altijd weer nog meer te leren. Als ik het wel heb is dammen precies daarom zo leuk.

Vader is ook weer thuis en aan het werk getogen. Maar hij heeft nog wel iets recht te zetten. Sinds thuiskomst bereiken hem namelijk regelmatig vragen van lezers omtrent het pakje van de gemeente. Want wat zat daar nu in? Of zoals een trouwe Amerikaanse fan van Elisabeth zich in keurig Nederlands afvroeg: ‘Heb ik verdomme al die verhalen om niks gelezen?’ Ik ben bang dat ik u opnieuw een bekentenis moet doen. Ik heb u een rad voor ogen gedraaid. Dat doe ik anders nooit, dat weet u, maar nu overkwam het me eenvoudigweg. Ik weet niet wat me bezielde. Het zal het dammen zijn. Ik wist van aanvang af wat er in het pakje zat. Het bevatte een glazen presse papier met daarin een met laserstralen aangebrachte driedimensionale afbeelding van het Groningse stadhuis. Frederic vertelde me dat al bij de overhandiging voor vertrek. Ik heb het in onze koffer gestopt, en vanaf onze aankomst in Tallinn lag de verantwoordelijkheid voor de missie van de gemeente bij de teamchef, Rik Keurentjes. Hij was het die de locoburgemeester bezocht, namens de KNDB en de Gemeente Groningen, en hij was het die samen met de toernooiorganisatie onze diplomatieke missie aangreep om nogmaals de aandacht van een hoogwaardigheidsbekleder te trekken. Mijn sterke verhalen ondertussen, over honden en douanebeambten en Groninger koek en kook, raakten kant noch wal. Het was onzin. Ik heb u voor de gek gehouden. Daar wil ik u graag mijn excuses voor aanbieden. Dat is wel het minste wat ik kan doen. Voor straf leg ik mijzelf voorlopig het zwijgen op, om in schaamte mijn zonden te overpeinzen en me bij beterschap en een nieuwe gelegenheid weer te melden. Dan hopelijk zonder leugens of suggestie. Voor nu veel dank voor uw aandacht en steun. Het was een hele belevenis, en we vonden het een prettig idee dat u er af en toe bij was.

Een mooie chaotische slotdag, met succesvolle gemeentelijke diplomatie

Eerst nog even over de partij, want die is een beetje extra aandacht zeker waard. Het was heel spannend. Omdat tegenstandster Yuqing Ao met wit speelde en gedurende het toernooi met die kleur steeds dezelfde tactiek hanteerde, had Elisabeth met trainer Danny en coach Ester van tevoren snode plannen gesmeed. Dat pakte redelijk uit. Toch overkwam haar wat Ao’s andere tegenstandsters ook overkomen was: er kwam een moeilijke stand op het bord met weinig ruimte, waarin de Chinese loerend op foutjes hoopte haar slag te slaan. Dat was vaak gelukt, maar tegen Elisabeth liep dat anders. Onze kleine dame schoof behoedzaam naar een dominante positie en won na een mooie forcing zelfs een schijf. Lange tijd stond ze gewonnen, tot ze wat later in het middenspel een ruil verkeerd berekende en haar schijf voorsprong inleverde. Het eindspel dat toen ontstond was nog steeds voordelig, maar de teleurstelling over de misser en de vermoeidheid kregen de overhand. Ze vond de juiste voortzetting niet en bood na bijna vier uur spelen remise aan. Ao nam het aanbod opgelucht aan.

Ineens zat het toernooi erop. Weer negen uit negen, net als op het EK, en de achttiende plaats. Mooi natuurlijk, prachtig zelfs, maar het gemiste punt in de laatste ronde en de twaalfde plaats die dat zou hebben opgeleverd zaten haar wel wat dwars. Daarom gingen vader en dochter lekker samen de gehuurde fiets terugbrengen en onderweg taart eten. Goed plan toch? Onschuldig ook, zo op het oog. Maar niets was minder waar. We pakten de fiets om naar de oude binnenstad te gaan en luidden zodoende nietsvermoedend twee uren van vrolijke maar volstrekte chaos in. Alles liep mis, en, zo zal ik vast verraden, kwam ook weer goed. Net als altijd eigenlijk. Niks aan de handa, zoals een beroemd schrijver ooit zei.

Om te beginnen was daar de fiets zelf. Het verhuurbedrijf bleek in verband met een plotselinge vakantie gesloten. Na een boos telefoongesprek en de nodige bluf van beide zijden keerden we, nog steeds op de fiets, snel terug naar het hotel. De slotceremonie begon bijna, uiteraard geen moment om te missen. Aangekomen bleek de burgemeester van het stadsdeel Nomme op ons te wachten. Een onverwacht hoogtepunt in Elisabeths diplomatieke missie. Teamchef Rik was eerder met een delegatie buitenlanders ontvangen door de locoburgemeester van de hele stad Tallinn, met kaviaar en bubbelwijn in het historische raadhuis. Bij die gelegenheid kwam de Gemeente Groningen al wel ter sprake, maar Frederics cadeau overhandigde hij toen nog niet. In overleg besloten de betrokkenen tot een extended mission, met een speciaal moment voor de kinderen. Leuk natuurlijk, maar dat kondigde zich wel heel plotseling aan, een kwartier voor de slotceremonie. Maar in dat kwartier kon heel veel. Elisabeth douchte razendsnel en trok haar mooie kleren aan. Hier borstelt ze haar haar mooi recht.

Borstelen

Overhandiging

De ontmoeting met de burgemeester was kort en goed. Er werd waarachtig gesproken en hard geklapt en er werden handen geschud, en toen gaf Elisabeth het geschenk. Suzanne en Sander, ook uit Groningen, gaven ook cadeautjes, namens de KNDB. Rik spreekt Engels, dus hij deed het woord, en Luise fungeerde als fotograaf. Flip ontruimde intussen snel de hotelkamer. Dat moest ook gebeuren. Tegelijkertijd kwam de boze fietsenmaker zijn fiets ophalen en liet hij het rijbewijs dat hij als onderpand gekregen had achter. Eind goed al goed.

Net als de opening was de prijsuitreiking efficiënt. Na twee keer het Russische en twee keer het Wit-Russische volkslied maakte iedereen overal foto’s van, ter herinnering. Vooral de Surinaamse delegatie was daar goed in. Ze poseerden met alle prijswinnaars en hesen het dure Franse dammertje Damien d’Emmerez de Charmois in een Surinaams shirt.

IMG_0555     IMG_0572

Meteen na de ceremonie werden we naar de bus gedirigeerd. We namen snel hier en daar nog wat afscheid en dankten de organisatie, en lieten ons toen via de omgekeerde route als een week geleden terugdrijven naar Schiphol. De rust was weer ingetreden. In de trein naar Groningen sloeg ook de slaap toe.

IMG_0579

IMG_0580

Om half drie waren we thuis, bij mama, Henrike, Gerard, Robbie en Guus. Behalve Gerard was iedereen opgebleven om ons een warme thuiskomst te bereiden. Het was goed. Nu is het klaar.

Bericht…

…van de telex. Even heel snel, want we moeten onmiddellijk weg. De partij werd ietwat teleurstellend remise. De gehuurde fiets zorgde voor consternatie. In de eindstand achttiende. Toch mooi. De prijsuitreiking was efficiënt en mooi. Nu in de bus naar het vliegveld. Meer als we thuis zijn. Dank voor alles. Het was mooi!

De laatste partij is begonnen

En ze heeft er zin in. Je zou kunnen zeggen dat ze nu bloed ruikt, al kan je dat aan haar slaperige hoofdje niet afzien. De inmiddels befaamde huilende Chinees keek helemaal niet droevig uit haar ogen, maar juist brutaal, viel Elisabeth vanmorgen op. Dat wordt vast een mooie pot, terwijl vader de koffers pakt.

image

De diesel is op gang

Vandaag was het weer feest. Elisabeth boekte haar vierde overwinning. En het was een mooie. Triinu Jalg, een aardig meisje uit het gastland Estland dat in Pinsk nog van haar won, werd nu getrakteerd op een ferme nederlaag. In vaktermen van de atleet zelf: ‘Ik bouwde goed op. Triinu kreeg een binding. Toen miste ik helaas een forcing die een schijf won. Toen nam ik een combinatie van drie zetten diep. Toen had ik gewonnen.’ Dit zijn goede teksten. Waarlijk poëzie. Maar eerlijk is eerlijk, de combinatie was mooi. Speel maar eens na als Danny zijn goede werk heeft gedaan.

Om het heugelijke feit te vieren deden we de rest van de dag van alles feestelijks. Eerst lunchten we. Heerlijk. Kip met rijst, voor vader zonder kip. Toen gingen we en groupe met de bus naar het centrum van Tallinn om een stadswandeling te maken. Natuurlijk omdat het nog steeds feest was, en ook omdat we eigenlijk toeristen zijn. Tallinn is mooi, heel mooi. Elisabeth ging met Ester op de foto voor het raadhuis, Berke is tot ridder geslagen, we waren in de Alexander Nevski-kathedraal om kaarsen te branden voor Henrike en Gerard, op een steen waar een zoen eeuwige liefde inluidt, bij de Kiek in de Kök, en tenslotte in de MacDonalds. Nee, feestelijker kan niet. En het kon maar niet op, want in het hotel ging Elisabeth ook nog huiswerk maken! En naar bed! Hoera!

Morgen de laatste partij, tegen een Chinese die steeds huilt achter het bord. Er gebeuren hier rare dingen. Hele rare dingen. Het is jammer dat het bijna afgelopen is nu ze net zo lekker op gang gekomen is.

Hieronder een paar plaatjes van ons bezoek aan de stad.

image

image

image

image

Bekentenis

Wat betreft de partij van vanmorgen wil Elisabeth graag nog het volgende met u delen: forcing en goed uitgespeeld. Dat u het maar weet.

In de middag had vader zijn oudertoernooi. Ik moet u bekennen dat het leuk was, zonder voorbehoud of flauwekul. Spannend, zenuwslopend bij momenten, emotioneel, soms hilarisch. Het was een beetje de omgekeerde wereld, met de kinderen hoofdschuddend tussen de tafels met blunderende volwassenen. Maar uiteindelijk draait het om het resultaat, en in alle onbescheidenheid: het ging niet eens slecht. Vier keer winst en evenzovele verliespartijen resulteerden in een negende plaats in de eindklassering en een heleboel complimenten van de kenners. Dank, Rik, voor de professionele voorbereiding. En dank, Elisabeth, voor je steun en vertrouwen. Zonder jullie was dit niet mogelijk geweest. Wel jammer dat ik geen beker kreeg. Speciaal voor Marca een zweetfoto.

image

Na het eten heeft Elisabeth huiswerk gemaakt. We komen er niet elke dag aan toe, maar vandaag lukte het wel. Niet te lang en te moeilijk, want er komen nog twee partijen en het kruit dient gespaard.

Huiswerk

Het heeft gewerkt!

Alle aanmoedigingen hebben hun uitwerking niet gemist. Elisabeth heeft vanmorgen gewonnen! Veel dank allemaal. Over de partij misschien later meer. Daar is nu even geen tijd voor, want als beloning en ter viering heeft vader zich gewillig laten inschrijven voor een toernooi voor ouders en coaches. ‘Dan kan ik lekker lachen’, zo zei ze fijnzinnig. Maar dat doet me niks. Ik gun het haar wel. We brengen u te zijner tijd graag op de hoogte van de resultaten van Dammen met Flip, hoe beschamend ook. Wie had dat gedacht?

Gewonnen!

Oef. Ze was bijna vergeten hoe leuk het is om te winnen. De tweede partij van vandaag was eindelijk dan toch echt voor haar. De tegenstander was niet al te sterk, maar dat mag de pret niet drukken. Elisabeth speelde, zo zegt men hier, een mooie technische partij. Wat ik me daar precies bij voor moet stellen weet ik niet, maar het klinkt goed. Strak, beetje veilig, weinig fouten en dus een goed eindresultaat. Het duurde alleen wel onnodig lang. Haar tegenstander dacht in een stand waarin ze alleen nog schijven kon weggeven tot twee keer toe een kwartier lang na welke dat zou moeten worden. Daardoor is Elisabeth bijna achter het bord in slaap gevallen. Je zou haast denken dat dat de tactiek was…

Na de partij werd er weer gerend, gegiecheld en gespeeld. Met Akosh en de Nederlandse meisjes, maar ook met haar nieuwe vriendin Anastasiya Korobeynikova. Zij en Elisabeth zoeken elkaar al de hele week voortdurend op, en vandaag is tenslotte de vriendschap uitgesproken. Dat beklonken we met de uitwisseling van adressen en het maken van een foto. Het is wel jammer dat het een ultralange-afstandsrelatie zal worden. De dames wonen nogal ver uit elkaar. Elisabeth in Groningen en Anastasiya in Izjevsk, een stad aan de rivier de Izj in de autonome republiek Oedmoertië, ongeveer duizend kilometer ten oosten van Moskou. De band tussen de meisjes en hun steden is overigens wel verklaarbaar. In Izjevsk staat de Sint-Michaëlkathedraal, en in Groningen de Sint-Michaëlschool. Allebei heel mooi!

Anastasiya en Elisabeth

Het was toen al laat. Na het eten nog een beetje ijshockey kijken in bed, ook al een nieuwe ontdekking, en toen slapen. Nog drie dagen met drie partijen, alle drie in de ochtend te spelen. Misschien kan ze nog een mooie overwinning binnenslepen. Helaas spreken de statistieken in haar nadeel. Tot nu toe won ze alleen de enige twee middagpartijen die op het programma stonden, en gingen alle vier de ochtendpartijen verloren. Hmmm… Gelukkig geloven we niet in statistiek.